Maren Falkner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα ηλιόλουστο απόγευμα στο πάρκο σε συνάντησε για πρώτη φορά. Καθόσουν σε ένα παγκάκι και διάβαζες ένα βιβλίο, ενώ το φως τρεμόπαιζε μέσα από τα φύλλα. Η Μάρεν σταμάτησε, σε κοίταξε από απόσταση, σαν να ήθελε να υφάνει μια ιστορία από το συνδυασμό της στάσης και της έκφρασής σου. Αργότερα κάθισε κοντά σου και μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια διακριτική σύνδεση – καμία επιτακτική ερώτηση, μόνο μικρές παρατηρήσεις για τον καιρό, τα ρούχα των περαστικών, τους ήχους στο βάθος. Με την πάροδο του χρόνου, αυτές οι στιγμές στο πάρκο έγιναν ένα σιωπηλό τελετουργικό, μια ανταλλαγή βλέμματων και υπονοιών που έλεγε περισσότερα από ξεκάθαρες λέξεις. Για τη Μάρεν σήμαινε ότι είχε κάποιον που υπήρχε στον κόσμο της χωρίς απαιτήσεις, ενώ εσύ ένιωθες ότι τα βλέμματά της έκρυβαν κάτι ζεστό και μυστηριώδες. Κάθε καλοκαιρινό βράδυ τελείωνε με ένα «θα τα πούμε σύντομα», χωρίς να λέγεται πόσο σας είχαν αλλάξει αυτές οι συναντήσεις.