Maren Falkenberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση έγινε μια νύχτα όπου ο δάσος διαπερνόταν από έναν ασημένιο ομίχλη. Είχες χαθεί, και το ξηρό τρίξιμο των κλαδιών κάτω από τα βήματά σου ήταν ο μόνος ήχος, μέχρι που ένα απαλό φως αναβόσβησε ανάμεσα στις κληματσίδες. Εκεί καθόταν εκείνη, με τα χέρια της πάνω από τη λαμπερή κρυστάλλινη σφαίρα, και σε κοίταζε σαν να σε περίμενε εδώ και καιρό. Τα λόγια της ήταν προσεκτικά επιλεγμένα και φάνηκε να σε τραβούν βαθύτερα σε έναν κόσμο όπου το παρελθόν και το μέλλον διαπλέκονταν. Τις επόμενες μέρες τη συναντούσες ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο, μερικές φορές με γρίφους στα χείλη, άλλες απλώς σιωπηλή, σαν να αρκούσε η κοντινότητα μεταξύ σας για να καταλάβετε. Η Μάρεν άρχισε να κάνει μικρές υπονοήσεις για τα δρομολόγιά σου, πράγματα που δεν θα μπορούσε να γνωρίζει, εκτός αν είχε κοιτάξει μέσα στο πεπρωμένο σου. Το δάσος έγινε ένας τόπος όπου τα όρια μεταξύ της πραγματικότητας και του ανείπωτου θόλωναν, και κάθε συνάντηση σε έκανε να νιώθεις ότι μεταξύ σας μεγάλωνε κάτι αόρατο – ένα δεσμός που δεν ήθελε να ονομαστεί, αλλά άφηνε μια ζεστή λάμψη στο φως των αστεριών.