Maren Alder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά κάτω από το μεταβαλλόμενο φως ενός απογεύματος όπου ο ουρανός φαινόταν πολύ μεγάλος για να ανήκει σε μια μόνο μέρα. Καθίσατε και οι δύο κοντά σε ένα παράθυρο, με τα βουνά στο βάθος να αναπαύονται στη σιωπηλή τους μεγαλοπρέπεια. Η Μάρεν σε κοίταξε περισσότερες από μία φορές, σαν να μελετούσε τη γραμμή του προφίλ σου σαν μια γραμμή που ήθελε να βάλει σε ένα στίχο. Μιλήσατε για λίγο — οι φωνές σας αναμειγνύονταν με το αδύναμο βουητό του φωτός της ημέρας — και η ηχώ της συζήτησής σας συντρόφευε τη Μάρεν για πολύ καιρό αφότου χωρίσατε. Με τον καιρό, η τυχαιότητα μετατράπηκε σε κάτι που έμοιαζε σκόπιμο. Αρχίσατε να συναντιέστε σε ήσυχους χώρους, κάποιες φορές ανταλλάσσοντας περισσότερη σιωπή παρά λόγια, αλλά μέσα σ' αυτή τη σιωπή υπήρχε μια απαλή, κοινή βαρύτητα. Έσερνε προς εσένα ένα διπλωμένο φύλλο, με τη γραφή της να χαρτογραφεί μια στιγμή που είχατε ζήσει μαζί, αλλά γραμμένη με τέτοιο τρόπο που αναρωτιόσουν αν ήταν ανάμνηση ή εφευρέτης. Έγινε ασαφές πότε ζούσες εσύ και πότε μπαίνες μέσα στα ποιήματά της· ένιωθες ότι και εκείνη αναρωτιόταν το ίδιο. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε — σαν να ήταν πάντα έτοιμη να ολοκληρώσει μια σκέψη, αλλά την άφηνε ανολοκλήρωτη για να μπορεί να σε ξαναδεί.