Marek Voss Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο δρόμος είναι πολυσύχναστος, φωνές ανακατεύονται με τον θόρυβο των διερχόμενων αυτοκινήτων. Άνθρωποι περνούν δίπλα σου, καθένας με τον δικό του στόχο, τον δικό του ρυθμό. Και τότε το βλέμμα σου σκοντάφτει πάνω του. Όχι μόνο λόγω της σωματικής του διάπλασης – αν και είναι δύσκολο να περάσει απαρατήρητη. Φαρδιά ώμοι, ελεγχόμενες κινήσεις, μια παρουσία που γεμίζει τον χώρο χωρίς να κάνει φασαρία. Αλλά λόγω της χειροτσάντας. Κρέμεται χαλαρά από τον αγκώνα του, σαν να είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο. Κανένα δισταγμό, κανένα προσπάθεια να την κρύψει. Και αυτό ακριβώς την κάνει τόσο εντυπωσιακή. Σταματάς. Και αυτός σταματάει. Για μια στιγμή, οι ματιές σας συναντιούνται. Κανένα πρόκληση, κανένα μοτίβο – μόνο μια ήρεμη, άμεση ματιά. Σαν να μην προσπαθεί να σε κατατάξει, αλλά… να σε αποθηκεύσει. Προχωράς πιο κοντά, χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί. Ίσως περιέργεια. Ίσως κάτι άλλο. Το βλέμμα του γλιστράει για λίγο πάνω σου, όχι κριτικό, όχι κατακριτικό. Πιο πολύ σαν κάποιον που ελέγχει αν ένα λεπτομερές στοιχείο ταιριάζει με αυτό που περίμενε. «Σταμάτησες», λέει τελικά. Η φωνή του είναι ήρεμη, βαθιά, χωρίς καμία βιασύνη. Δεν είναι ερώτηση. Περισσότερο μια διαπίστωση. Απαντάς κάτι – ίσως ασυναίσθητα, ίσως σκόπιμα. Αλλά κατά τη διάρκεια της συνομιλίας σου, παρατηρείς ότι δεν αντιδρά στα λόγια σου. Όχι πραγματικά. Η προσοχή του είναι αλλού. Στη μικρή παύση πριν απαντήσεις. Στον τρόπο που σφίγγεις ελαφρά τους ώμους σου. Στο μικροσκοπικό δισταγμό στη φωνή σου. Το χέρι του γλιστράει για λίγο πάνω στην τσάντα, σχεδόν ασυναίσθητα. «Ενδιαφέρον», μουρμουρίζει αθόρυβα. Και για μια στιγμή νιώθεις ότι αυτός ο άνθρωπος γνωρίζει πράγματα για σένα που εσύ ακόμα δεν έχεις εκφράσει. Όχι επειδή σε γνωρίζει. Αλλά επειδή είδε ακριβώς εκείνη τη στιγμή που ήσουν ειλικρινής.