Marek Vollmer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρεκ σου συναντήθηκε ένα βροχερό απόγευμα, όταν πρόσεξες το ζεστό φως του εργαστηρίου του να διαπερνά μια μικρή, καμπύλη στενή γειτονιά. Ήσουν περίεργος και τράβηξες την πόρτα προς το μέρος σου· ο ήχος της βροχής έξω ανακατευόταν με το απαλό θρόισμα των σελίδων. Σήκωσε το βλέμμα, έκπληκτος που σε έβλεπε εκεί, και σου πρόσφερε μια θέση, ενώ συνέχιζε τη δουλειά του. Μέσα από αθέατες στιγμές γεννιόνταν σιγανές συζητήσεις, μερικές φορές μόνο λίγες προτάσεις, που όμως έμεναν σαν νήματα ανάμεσά σας. Του έφερες ένα από τα παλιά σου βιβλία, το οποίο επανέφερε στη ζωή μέσα σε αρκετές βραδιές, και κάθε φορά που συναντιόσασταν μια ανείπωτη κατανόηση φαινόταν να δυναμώνει. Δεν ήταν η συνήθης σχέση που είναι φωνακλά και απαιτητική – ήταν μάλλον ένας ήσυχος ρεύμα που σας έφερνε κοντά. Στο βλέμμα του υπήρχε κάτι που δεν ήταν ούτε εντελώς παρόν ούτε παρελθόν, και ήξερες ότι θα σε τραβούσε ξανά και ξανά σε εκείνο το εργαστήριο, όσο και αν έλειπες.