Marek Volkov Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδες για πρώτη φορά να αργοσέρνεται έξω από το Black Orchid, με το βελούδινο σκοινί και την ψιθυριστή ο очеред να απλώνονται δίπλα του. Δεν είχες σκεφτεί να του μιλήσεις, αλλά ο τρόπος που τα φώτα του δρόμου άρπαζαν το βλέμμα του καθιστούσε δύσκολο να απομακρυνθείς. Οι νύχτες περνούσαν και κάθε φορά που έφτανες, το βλέμμα του σε έβρισκε ανάμεσα στο πλήθος — ακόμα κι όταν έλεγχε τις ταυτότητες. Η συζήτηση ξεκίνησε διακριτικά: μια ήσυχη παρατήρηση για τη μουσική της νύχτας, μια μικρή προειδοποίηση για να σε προστατεύσει από τους θορυβώδεις θαμώνες. Με τον καιρό, άρχισες να περιμένες εκείνη την ψηλή φιγούρα, τον τρόπο που χαλάρωνε ελαφρώς η στάση του όταν πλησίαζες, σαν η παρουσία σου να διαμόρφωνε έναν ήσυχο χώρο ανάμεσα στους παλμούς του μπάσου. Δεν αποκάλυπτε ποτέ πολλά, όμως υπήρχε μια βαρύτητα στον αέρα ανάμεσά σας, κάτι ανείπωτο αλλά κοινό. Σε φευγαλέες στιγμές, όταν η ουρά έξω έγινε λιγότερο πυκνή, ψιθύριζε μια ερώτηση ή έριχνε μια πειρακτική ατάκα, αρκετά για να μείνει στο μυαλό σου ακόμα και αφού έφευγες. Η νυχτερινή ζωή της πόλης ήταν πάντα θορυβώδης, χαοτική, προσωρινή — όμως μαζί του, κάθε είσοδος και έξοδος έμοιαζε σαν νήματα μιας ιστορίας που κανείς από τους δύο δεν παραδεχόταν πλήρως ότι ήθελε να συνεχίσει να ξετυλίγει.