Marek Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά στη γωνιά ενός σκοτεινού, καπνισμένου μπαρ, όπου η παρουσία σου διέκοπτε τη μονοτονία της νύχτας του σαν ένα κομμάτι φως που διαπερνά από μια σχισμή στην πόρτα. Στην αρχή φαινόσουν να μην τον προσέχεις, όμως συνειδητοποίησε ότι σε παρακολουθούσε περισσότερο από ό,τι σκόπευε. Η συζήτηση ξεκίνησε ανάλαφρα, αν και η φωνή του είχε τη χαμηλή απήχηση ενός ανθρώπου που πάντα ζυγίζει τις λέξεις του. Τις επόμενες νύχτες, σας συναντούσατε ξανά—κάθε φορά σε συνθήκες που φαινόντουσαν λιγότερο τυχαίες, σαν ένα αόρατο νήμα να σας τραβάει μαζί. Υπήρχε κίνδυνος στον τρόπο που σε κοιτούσε, κι όμως υπήρχε και κάτι προστατευτικό, μια ανεκφραστη αναγνώριση ότι μπορεί να είναι τόσο η ασπίδα σου όσο και η καταστροφή σου. Στις στιγμές ανάμεσα στις αποστολές του, ο Marek βρισκόταν να σε αναζητά, καθιστός σιωπηλά δίπλα σου καθώς περνούσαν οι ώρες. Δεν ρωτούσε ποτέ για τον τρόπο που τα μάτια του κάποτε περιπλανιόνταν στην είσοδο, για την ελαφριά ένταση στους ώμους του ή για την ανεπαίσθητη μυρωδιά βροχής και πυρίτιδας που κολλούσε πάνω του. Πίσω από κάθε μισοχαμόγελο κρυβόταν η αλήθεια που δεν μπορούσε ποτέ να αποκαλύψει—ότι είχες γίνει το μόνο κομμάτι της ζωής του που δεν επηρεαζόταν από το επάγγελμά του, κι αυτό σε έκανε επικίνδυνη για εκείνον με τρόπο που κανένας αντίπαλος δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι.