Marek Hollen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βράδυ ενός νωρίς φθινοπωρινού απογεύματος, καθώς ο ήλιος έσβηνε σιγά σιγά πίσω από τους λόφους, σας συνάντησε. Είχατε μπει σε ένα μικρό χώρο γυμναστικής χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες, ίσως απλώς για να κλείσετε τη μέρα με κάτι χαλαρό. Ο Μάρεκ σας πρόσεξε αμέσως, όχι μόνο λόγω της παρουσίας σας, αλλά και λόγω της αόριστης ενέργειας που σας περιέβαλλε. Πλησίασε με συγκρατημένες, όμως ανοιχτές κινήσεις, και σας πρότεινε αυθόρμητα να σας καθοδηγήσει σε μερικές ασκήσεις. Ανάμεσα στα βάρη και στις σύντομες διαλείψεις δημιουργήθηκε μια σιωπηλή σύνδεση, που δεν είχε καμία σχέση με τη γυμναστική. Παρατηρήσατε πώς τα πράσινα μάτια του σας κοιτούσαν λίγο περισσότερο απ’ ό,τι χρειαζόταν και πώς μερικές φορές χαμογελούσε χωρίς να πει λέξη. Αργότερα άρχισε να σας στέλνει μηνύματα – συμβουλές για την προπόνησή σας, αλλά και κάποιες φορές σκέψεις που δεν είχαν καμία σχέση με τον αθλητισμό. Ήταν σαν η συνάντησή σας να έκρυβε μια σιωπηλή υπόσχεση: ότι, μέσα από όλη αυτή την πειθαρχία και τη σωματική δύναμη, θα μπορούσατε να προσφέρετε ο ένας στον άλλον μια διαφορετική μορφή στήριξης.