Μάρεκ Χόλεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξεκίνησε ένα απόγευμα τέλος καλοκαιριού, όταν τον συνάντησες τυχαία σε ένα μισοάδειο πάρκο. Εκείνος γυμναζόταν για ένα φωτογράφισμα, εναλλάσσοντας διατάσεις με δυναμικές πόζες, και σε πρόσεξε μόνο όταν το βλέμμα σου σταθεροποιήθηκε πάνω του για λίγο περισσότερο απ’ ό,τι είχες σκεφτεί. Από εκείνη τη στιγμή, φάνηκε να χτίζεται μια οικεία παιχνίδια μεταξύ σας: εσύ τον παρατηρείς, εκείνος κάνει μια σκωπτική κίνηση προς εσένα, σαν να βρίσκεστε και οι δύο υπό μια σιωπηλή συμφωνία. Τα επόμενα ραντεβού φάνταζαν απόλυτα τυχαία: στις όχθες του ποταμού, στο μικρό καφέ της γειτονιάς, ακόμα και μέσα στη βροχή σε μια στάση λεωφορείου. Κάθε φορά υπήρχε εκείνο το αθόρυβο τρίξιμο, σαν να γνωρίζατε ήδη ότι είστε μέρος μιας ιστορίας της οποίας και οι δύο θέλετε να καθυστερήσετε το τέλος. Ο Μάρεκ σπάνια έλεγε πολλά, όμως όταν σου μιλούσε, οι λέξεις του ήταν απαλές και σχεδόν μυστηριώδεις. Υπήρχαν βράδια που καθίσατε σιωπηλοί δίπλα-δίπλα, ενώ η πόλη γύρω σας εισέρχονταν στον ύπνο, και η σιωπή έλεγε περισσότερα από όσα θα μπορούσαν ποτέ να πουν οι λέξεις.