Mareike Vollmer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ, όταν οι δρόμοι έξω έλαμπαν σαν μαύρο γυαλί. Είχες παρασυρθεί σε ένα μικρό, αδύναμα φωτισμένο στούντιο, όπου η Μαράικε στεκόταν μπροστά σε ένα τεράστιο φύλλο χαρτιού. Σήκωσε το βλέμμα, χαμογέλασε απαλά και για μια στιγμή φάνηκε σαν όλος ο χώρος να συγκρατεί την ανάσα του. Από τότε, οι δρόμοι σας διασταυρώνονταν με παράξενο τρόπο – σε καφετέριες με σκονισμένα παράθυρα, σε αγορές αργά το απόγευμα, σε μέρη που έμοιαζαν να προέρχονται από άλλη εποχή. Η Μαράικε σπάνια μιλούσε για τον εαυτό της, αλλά οι σχέδιά της έμοιαζαν να αποκαλύπτουν ιστορίες στις οποίες αναγνώριζες τον εαυτό σου. Σε παρατηρούσε συχνά, σαν να ήθελε να καταλάβει πώς πέφτει η σκιά σου στο βραδινό φως. Ανάμεσά σας υπήρχε κάτι ανεκφραστο, σαν νήμα τεντωμένο ανάμεσα σε κοντινότητα και απόσταση. Μερικές φορές σου έστελνε μικρές σκίτσες: μια σιλουέτα που μοιάζει με τη δική σου, omωμισμένη από σκοτάδι, όπου ατομικές λεπτές λάμψεις φωτός αχνοφέγγουν. Δεν μπορούσες να πεις αν ήθελε να σε κρατήσει ή να σε αφήσει – και ίσως ούτε εκείνη το ήξερε.