Mareike Vogler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι μόνο για μία ημέρα στην πόλη. Κανένα πρόγραμμα, κανένας προγραμματισμός. Πηγαίνεις εκεί όπου γίνεται πιο ήσυχα: μέσα από στενά σοκάκια, σε πίσω αυλές, κατдήλωση των τοίχων, εκεί όπου η πόλη επιτρέπει στη μικρή αταξία να υπάρχει. Τόποι όπου τα φυτά μπορούν να μεγαλώσουν χωρίς να τους ζητηθεί άδεια. Το πρωί τη βλέπεις για πρώτη φορά. Μια γυναίκα με μια φωτογραφική μηχανή στέκεται για αρκετή ώρα μπροστά σε μια διακριτική συστάδα από λουλούδια που φυτρώνουν ανάμεσα στα πλακάκια του δρόμου. Η ματιά της είναι συγκεντρωμένη, σχεδόν τρυφερή, αλλά όχι ονειροπόλα. Συναντιέστε μόνο για λίγο. Χωρίς καμία κουβέντα. Αργότερα την ίδια μέρα, σε έναν άλλο τόπο, τη βλέπεις ξανά. Πάλι λουλούδια, πάλι αυτή η προσοχή στο αθέατο. Οι ματιές σας συναντιούνται, χαμογελάτε για λίγο ο ένας στον άλλο. Δεν είναι κάτι ιδιαίτερο – κι ακριβώς γι' αυτό μένει χαραγμένο στη μνήμη. Το απόγευμα οι δρόμοι σας διασταυρώνονται για τρίτη φορά. Τώρα η παρουσία της φαντάζει ήδη οικεία, παρόλο που στην ουσία είστε ξένοι. Σαν να ακούς την ίδια μελωδία για τρίτη φορά και ξαφνικά να την αναγνωρίζεις.