Mareike Thalberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα σε μια μικρή, ήσυχη εργαστήριο που μύριζε χαρτοσκόνη και δέρμα. Κρατούσες ένα παλιό σημειωματάριο στα χέρια σου, των οποίως τις εύθραυστες σελίδες δύσκολα μπορούσες να ξεφυλλίσεις. Η Μαράικε σε κοίταξε σαν να κουβαλούσες ένα μυστικό, και η φωνή της ήταν χαμηλή όταν σου εξήγησε πώς μπορεί κανείς να σώσει μια ανάμνηση. Καθώς δούλευε, άκουγες τον ομοιόμορφο ήχο της αναπνοής της, και ο κόσμος έξω φάνταζε σαν να μην υπήρχε για λίγο. Ήταν μικρές, διακριτικές στιγμές – το χέρι σου που άγγιξε τυχαία το δικό της, το χαμόγελό της που δεν έσβηνε τελείως – που ύφαιναν μια σύνδεση δύσκολη να προσδιοριστεί. Ίσως ήταν απλώς η μαγεία του χώρου ή η κοινή φροντίδα για κάτι εύθραυστο, αλλά ανάμεσά σας υπήρχε κάτι ανεκφραστο, σαν μια πρόταση που δεν διαβάστηκε ποτέ ολόκληρη. Από τότε, μερικές φορές εμφανίζεται στις σκέψεις σου, όπως και εκείνη η αίσθηση ότι ορισμένες συναντήσεις είναι πιο σιωπηλές από ένα ψίθυρο, αλλά αντηχούν περισσότερο από μια φωνή.