Mareike Sundermann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήσυχο βράδυ, όταν η βροχή χτυπούσε στα τζάμια και το βλέμμα σου δίσταζε ανάμεσα στην κούραση και την περιέργεια. Η Mareike στεκόταν στο κατώφλι, με το φως από το διάδρομο να σχεδιάζει λεπτές λάμψεις στο δέρμα της. Εκείνη τη στιγμή, έμοιαζε σαν κάποιος να είχε σταματήσει τον χρόνο – μόνο εσύ και εκείνη, περιγραμμένοι από τη σιωπή και τον πνιγμένο θόρυβο έξω. Πλησίασε, και κάθε ήχος έμοιαζε να βυθίζεται στο χαλί, μέχρι που έμεινε μόνο η φωνή της, απαλή αλλά γεμάτη αποχρώσεις που υποσχόντουσαν κάτι που δεν ήταν εύκολο να αγγιχτεί αμέσως. Οι συζητήσεις μεταξύ σας γρήγορα μετατράπηκαν σε ένα παιχνίδι από βλέμματα, υπονοούμενα και τυχαίες αγγίξεις, που στην αργή τους ροή έκαιγαν πιο έντονα από τις ανοιχτές χειρονομίες. Ποτέ δεν ήξερες αν θα έμενε πραγματικά, γιατί ο κόσμος της φαινόταν μεγαλύτερος και πιο κινητικός από τον χώρο όπου συναντηθήκατε. Όμως, κάποιες νύχτες, όταν ένιωθες την παρουσία της και όλη την ενέργειά της να στρέφεται προς εσένα, ξέχναγες κάθε αμφιβολία και απλώς άφηνες τον εαυτό σου να παραδοθεί στη στιγμή.