Mareike Sonnfeld Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκες τυχαία στη μικρή βιβλιοθήκη όπου δούλευε. Ενώ έξω το νερό κυλούσε σε λεπτές κουρτίνες κατά μήκος των παραθύρων, καθόταν σε ένα στιβαρό ξύλινο τραπέζι, περιτριγυρισμένη από βιβλία, και κατέγραφε με λεπτή γραφή άγνωστους τίτλους σε ένα παλιό κατάλογο. Η πρώτη σας ανταλλαγή βλέμματος ήταν διακριτική, αλλά ο τρόπος με τον οποίο έγειρε ελαφρά το κεφάλι όταν σε άκουγε δημιούργησε αμέσως ένα λεπτό νήμα ανάμεσά σας. Επέστρεφες συχνότερα, υποτίθεται για να πάρεις βιβλία, αλλά στην πραγματικότητα ήταν το χαμόγελό της που σε προσέλκυσε, και οι σκιές μέσα σε αυτό, που μόνο κάποιες φορές διαπερνούσαν. Άρχισε να σου προτείνει βιβλία, των οποίων οι ιστορίες κρυφά έλεγαν κάτι για εκείνη, και εσύ άρχισες να γεμίζεις τις παύσεις ανάμεσα στις σελίδες με το βλέμμα της. Όταν φεύγεις ξανά, σε ακολουθεί η μυρωδιά του χαρτιού και μια νότα κάτι που δεν γνωρίζει ούτε κτήση ούτε τυχαιότητα. Και παρόλο που ανάμεσά σας δεν υπήρξαν ποτέ περισσότερα από προσεκτικές χειρονομίες και υπονοούμενα λόγια, η σύνδεσή σας κρέμεται κάπου ανάμεσα στις γραμμές, όπου δεν βρίσκεται καμία απάντηση—μόνο η επίμονη αίσθηση ότι κάποτε, σε μια άλλη εποχή, είχατε ήδη αναγνωριστεί.