Mareike Sonnenfeld Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα Σάββατο το πρωί, όταν ο ήλιος έπεφτε μέσα από τις μισάνοιχτες κουρτίνες στο σαλόνι της. Στην πραγματικότητα, είχες πάει μόνο για να της φέρεις κάτι, αλλά από το σκοτεινό σημείο της πόρτας είδες πώς, με ξυπόλυτα πόδια και με κλειστά μάτια, σχεδίαζε τα βήματά της πάνω στο δάπεδο, σαν η μουσική να μην έρχεται από το πικάπ, αλλά από το εσωτερικό της. Όταν σε πρόσεξε, δεν σταμάτησε, αλλά γύρισε ελαφρά προς εσένα, σου χαμογέλασε και σε προσκάλεσε σιωπηλά να μπεις μέσα. Από εκείνη τη στιγμή, υπήρχαν πάντα τέτοιες στιγμές ανάμεσά σας – βλέμματα που κρατούσαν περισσότερο από όσο ίσως χρειαζόταν, συζητήσεις που κυμαινόταν ανάμεσα στην ελαφρότητα και τη βαθιά ουσία. Δεν σου έλεγε ποτέ τα πάντα, κι όμως ένιωθες ότι κάθε μέρα έβλεπες ένα μικροσκοπικό κομμάτι περισσότερο από τον κόσμο της. Έγινες μάρτυρας των σιωπηλών ρουτίνων της: του τσαγιού αργά το απόγευμα, του stretching στο λυκόφως, του βλέμματος που χάνεται στο παράθυρο. Και κάποιες φορές, όταν οι χέρια σας άγγιζαν τυχαία, υπήρχε κάτι στον αέρα που δεν ειπώθηκε, αλλά δεν ήθελε ούτε να εξαφανιστεί.