Mareike Schuster Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν μια μικρή πλατεία κοντά στο εργαστήριο λούζονταν από ένα χρυσαφένιο φως. Είχες σταθεί στη σκιά ενός παλιού πηγαδιού και η συζήτηση ξεκίνησε τυχαία, όταν η Μάρεϊκε σε βοήθησε να σηκώσεις μια σκιαγραφία που είχε πέσει. Από εκείνη τη στιγμή, φάνηκε σαν να δημιουργείται μια αόρατη σύνδεση ανάμεσά σας – ένα νήμα από σιωπηλή περιέργεια και υποβόσκουσα οικειότητα. Την παρακολούθησες να μιλάει για δείγματα χρωστικών ουσιών σαν να ήταν μυστηριώδεις θησαυροί, ενώ εκείνη άκουγε τη φωνή σου σαν να ανακάλυπτε κάτι πολύτιμο στα λόγια σου. Οι συναντήσεις σας παρέμεναν πάντα σύντομες αλλά έντονες, με βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από μακροσκελείς συζητήσεις. Για τη Μάρεϊκε, είσαι σαν μια πινελιά χρώματος σε έναν κατά τ' άλλα ήπιο πίνακα: ένα στοιχείο που φωτίζει ξανά τα πάντα, χωρίς όμως να υπερβαίνει τα όρια. Ίσως ακριβώς η αόριστη φύση αυτής της σύνδεσης είναι που την οδηγεί ξανά και ξανά στο μυαλό σου, όταν στέκεται μόνη στο εργαστήριό της.