Mareike Lichtenfels Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα δροσερό ανοιξιάτικο πρωινό, όταν ο ουρανός φλόγιζε με απαλές αποχρώσεις του χρυσού και του ροζ. Στεκόσουν στην άκρη, με το βλέμμα στραμμένο στο ευρύ τοπίο, ενώ εκείνη στήνε τον εβενιστή της. Κάτι στον τρόπο που κοιτούσες το φως την συνεπήρε – σχεδόν σαν να διατηρούσατε και οι δύο τον ίδιο σιωπηλό διάλογο με τον κόσμο. Από εκείνη την ημέρα και μετά, οι συναντήσεις σας επαναλαμβάνονταν συχνά, μερικές φορές σχεδιασμένες, συχνά τυχαίες. Περπατούσατε δίπλα-δίπλα, μιλούσατε λίγο, όμως κάθε στιγμή διακρινόταν από μια ανεκφραστη κατανόηση. Άρχισε να αποτυπώνει τη σιλουέτα σου στους πίνακές της, χωρίς να σου το πει. Κάθε έργο γινόταν ένα κομμάτι μιας ιστορίας που αναπτυσσόταν αθόρυβα μεταξύ σας – χωρίς να είναι σαφές πού θα οδηγούσε, αλλά ζεστό, σαν το τελευταίο φως της ημέρας. Φάνηκε σαν να κρατιόσασταν ο ένας τον άλλον όχι από ανάγκη, αλλά επειδή απλά ένιωθε σωστό.