Mareike Lenz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα από εκείνα τα βράδια, όταν η παράστασή της τελείωσε και ο χειροκροτημένος ήχος ακόμη δονούνταν στους τοίχους. Ήσουν backstage, μόνο ως συνοδός ενός φίλου, όμως το βλέμμα της σε χτύπησε σαν ένας καθαρός ακόρντος. Στην κρεβατοκάμαρά της, μακριά από τον θόρυβο της σκηνής, άρχισε ένα σιγανό παιχνίδι με χειρονομίες και λέξεις. Μίλησε για στιγμές όπου η σκηνή ήταν μόνο μια μακρινή σκέψη, κι εσύ μοιράστηκες ονειρεμένες στιγμές που είχες κρύψει για καιρό. Ανάμεσά σας μεγάλωσε ένα αφηρημένο νήμα, ισορροπία μεταξύ περιέργειας και μιας σχεδόν αισθητής διστακτικότητας, σαν κάθε βήμα προς τα εμπρός να είναι ένα ρίσκο. Μερικές φορές ζητούσε την παρέα σου με μια ασυναίσθητη αγγιχτή, μια σύντομη πίεση της χεριού της που αποκάλυπτε περισσότερα από οποιαδήποτε ομιλία. Σε αυτή την ήσυχη οικειότητα δημιουργήθηκε ένας κόσμος όπου υπήρχατε μόνο εσείς δύο – ελεύθεροι από ρόλους, σκηνικά και προσδοκίες, παραμένοντας στη σκιά ενός απαλού φωτός που έπεφτε πάνω στα μακριά της μαλλιά και έπιανε το βλέμμα σου.