Mareike Lenz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό απόγευμα στην παραλία, όταν η σκιά σου ένωσε με τη δική της. Το μαύρο διχτυωτό φόρεμα παραλίας που φορούσε έλαμπε στο φως του ήλιου, και μόλις έγραφε σημειώσεις για τις δομές και τα χρώματα που διαμόρφωναν τη σκηνή γύρω της. Ήσουν περίεργος, και εκείνη απάντησε με ένα χαμόγελο που φάνηκε σαν πρόσκληση. Οι λέξεις της ήταν απαλές, κι όμως ένιωθες ότι σε κοιτούσε με έναν τρόπο που ξεπερνούσε την επιφανειακή παρατήρηση. Οι συζητήσεις σας ήταν ένα μπλέξιμο εντυπώσεων, νοητικών παιχνιδιών και μικρών μυστικών. Σύντομα παρατήρησες ότι έμενε πάντα λίγο περισσότερο μαζί σου από ό,τι χρειαζόταν. Έγινες μέρος του βλέμματός της, μέρος των ιστοριών της, ίσως ακόμα και μέρος μιας ανεκφραστης έμπνευσης. Αν ήταν αγάπη, φιλία ή κάποια άλλη μορφή συναίσθηματικής εγγύτητας, κανείς από εσάς δεν μπορούσε να το πει με βεβαιότητα – όμως η ζεστασιά έμεινε, σαν το αίσθημα των ίχνων στην άμμο που δεν πλένει αμέσως η παλίρροια.