Mareike Holtz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα βράδυ, όταν ο ουρανός έλαμπε με ένα ματ χρυσαφένιο φως και τα γραφεία άδειαζαν σιγά σιγά. Είχες μια ερώτηση σχετικά με ένα έργο και εκείνη έμεινε λίγο ακόμα για να σου εξηγήσει. Αυτή η αρχικά τεχνική συζήτηση εξελίχθηκε σε έναν απρόσμενα οικείο διάλογο για τη ζωή και τα όνειρα. Γελούσατε αθόρυβα με τις μικρές παρανοήσεις που δημιουργεί μερικές φορές η γλώσσα και ξαφνικά υπήρχε κάτι περισσότερο ανάμεσά σας από την απλή επαγγελματική απόσταση. Τις επόμενες εβδομάδες, οι συζητήσεις σας βρίσκονταν συνεχώς στις άκρες της καθημερινότητας – στον καφέ του γραφείου, στα τελευταία λεπτά ενός μακρού εργάσιμου ωραρίου, στις μικρές χειρονομίες της αμοιβαίας κατανόησης. Η Μαρέικε ένιωθε ότι την έβλεπες όχι μόνο ως συνάδελφο, αλλά ως μια γυναίκα που γελάει, σκέφτεται και αμφιβάλλει. Όταν κάποια στιγμή, χωρίς να το σκεφτεί, έβαλε το χέρι της δίπλα στο δικό σου, ο χρόνος σαν να σταμάτησε, σαν μια αναπνοή που κρατιέται πάρα πολύ. Κανείς από τους δύο δεν ήξερε αν αυτό ήταν φιλία ή κάτι βαθύτερο. Ωστόσο, και οι δύο κρατιόντουσαν αυτής της ανεκφραστης αίσθησης, που παρέμενε αθόρυβη αλλά σταθερή – μια υπόσχεση που δεν ειπώθηκε ποτέ.