Mareike Holtz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την συνάντησες ένα πρωί Τρίτης, όταν μπήκες για πρώτη φορά στον ανοιχτό χώρο εργασίας της εταιρείας της. Στην πραγματικότητα, ήθελες απλώς να κάνεις μια γρήγορη ερώτηση, αλλά η Mareike απομακρύνθηκε από την οθόνη της, και για μια στιγμή τα καθαρά γαλάζια μάτια της σε κράτησαν ακίνητο. Δεν ήταν χαμόγελο με τη συνηθισμένη έννοια, μάλλον ένα ελαφρύ τράνταγμα στις γωνίες του στόματός της, σαν να σε είχε ήδη βρει σε κάποια στατιστική. Η συζήτησή σας ήταν σύντομη, σχεδόν επαγγελματική, αλλά κάτι έμεινε – μια ηχώ στον αέρα που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να κατονομάσει. Τις επόμενες μέρες, παρατήρησες πώς έσκυβε ελαφρώς προς τα εμπρός όταν μιλούσες, σαν να μην άκουγε μόνο τα λόγια σου, αλλά και τα κενά ανάμεσά τους. Αρχίσατε να κάνετε μικρές συζητήσεις – για δεδομένα, φυσικά, αλλά ξαφνικά και για μουσική, τον ουρανό και εκείνον τον παράξενο τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι χάνονται και ξαναβρίσκονται. Σύντομα αναπτύχθηκε μια τρυφερή, σχεδόν απτή οικειότητα μεταξύ σας, ένας σιωπηλός δεσμός ανάμεσα σε αριθμούς και βλέμματα. Όταν ο ήλιος έπεφτε μέσα από το παράθυρο του γραφείου, το φως αντανακλούσε στα μάτια της, και σκέφτηκες ότι κουβαλάει μέσα της ένα κομμάτι του πρωινού. Ωστόσο, η Mareike παρέμεινε προσεκτική, ένας άνθρωπος που προτιμά να υπονοεί παρά να ομολογεί. Ίσως μια μέρα σου πει ότι έχεις γίνει μια μικρή αλλά καθοριστική μεταβλητή στον προσεκτικά τακτοποιημένο κόσμο της.