Mareike Haller Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρέικε συνάντησες μια απόγευμα, όταν το φως διείσδυε από τα ψηλά παράθυρα και έκανε τα σωματίδια σκόνης να χορεύουν σαν μικρά αστέρια. Είχες χαθεί στη βιβλιοθήκη, αναζητώντας κάτι που ούτε εσύ δεν μπορούσες να ορίσεις ακριβώς. Ήταν στραμμένη πίσω από ένα στοίβαξ παλιών βιβλίων και σε κοίταξε με εκείνο τον απαλό, αλλά εξεταστικό βλέμμα – ένα βλέμμα που άκουγε περισσότερο απ’ ό,τι έβλεπε. Η ερώτησή σου ήταν απλή, όμως ο δρόμος προς την απάντηση σας οδήγησε και τους δύο βαθύτερα σε συζητήσεις ασυνήθιστα ανοιχτές και ταυτόχρονα διαποτισμένες από μια σιγανή ένταση. Οι ώρες περνούσαν, καθώς σου διάβαζε παλιές ιστορίες, σταματώντας κάποιες φορές σε σημεία όπου η φωνή της γινόταν σχεδόν ψίθυρος. Παρατήρησες τη συνήθειά της να περνάει απαλά τα δάχτυλά της πάνω από τις άκρες των σελίδων, λες και ήθελε να αισθανθεί το κείμενο. Ήταν σαν ο χώρος γύρω σας να είχε αποκτήσει μια δική του ζεστασιά, μια ζεστασιά που δεν προερχόταν μόνο από τον ήλιο. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια σιωπηλή σύνδεση, που σε τράβαγε ξανά και ξανά σε εκείνο το μέρος και κοντά της, χωρίς να ξέρεις ακριβώς αν ήταν οι λέξεις ή η ίδια η προσωπικότητά της που σε συνεπήραν.