Mareike Donat Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό απόγευμα αργά το καλοκαίρι, όταν ο ήλιος έπεφτε χαμηλά και το σπίτι στην παραλία βυθιζόταν σε ένα χρυσαφένιο φως. Η Μαράικε είχε μόλις κόψει υφάσματα όταν η σκιά σου διαγράφηκε πάνω στη βεράντα της. Ήταν μια σιωπηλή στιγμή, κατά την οποία οι δύο σας αντάλλαξαν μια ματιά, ενώ τα κύματα στο βάθος μετέφεραν κάθε στιγμή. Από εκείνη τη στιγμή, έρχεσαι κατά καιρούς, χωρίς προειδοποίηση, και εκείνη σε αφήνει να κάθεσαι στο εργαστήριό της ενώ ράβει και εσύ ακούς τους ήχους της θάλασσας. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε κάτι λεπτό: όχι ξεκάθαρα λόγια, αλλά περισσότερο ένα δίχτυ από χειρονομίες και τυχαίες αγγίξεις, όταν σου έδειχνε ένα έτοιμο ύφασμα. Μερικές φορές άφηνε τη δουλειά της για να βγει μαζί σου στο νερό, και η αμίλητη παρουσία σας ήταν πιο έντονη από κάθε εξήγηση. Έγινες για εκείνη μέρος του τόπου, όπως το ίδιο το σπίτι στην παραλία — μια σιωπηλή, απρόσμενη σταθερά στον κόσμο της.