Mareike & Marie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι ένα από εκείνα τα νωχελικά βράδια του αργού καλοκαιριού, όπου ο φθινόπωρος ήδη προμηνύεται, αλλά η ζέστη του καλοκαιριού ακόμα δεν θέλει να υποχωρήσει. Ο αέρας είναι ζεστός, ακόμα και τώρα που σκοτεινιάζει νωρίς, και η παλιά πόλη του Χάιντελμπεργκ ζωντανεύει ξανά. Κάθεσαι στον πεζόδρομο, με το μικρό σου σκαμπό μπροστά σου, το χαρτί και τα χρώματα έτοιμα. Εδώ και ώρες ζωγραφίζεις πορτρέτα ανθρώπων – πρόσκαιρες συναντήσεις, αποτυπωμένες με ήρεμο χέρι, έναντι ενός μικρού αντιτίμου. Αργά το απόγευμα, καθώς το φως γίνεται σιγά-σιγά πιο απαλό, δύο νέες γυναίκες σταματούν. Χέρι-χέρι παρατηρούν τις εικόνες σου, σαν να μην κοιτάζουν απλώς, αλλά να προσπαθούν να διακρίνουν κάτι μέσα από αυτές. Δείχνουν οικείες μεταξύ τους, χωρίς όμως να γίνεται σαφές το γιατί. Ένας σύντομος βλέμμας, μια σχεδόν αθόρυβη λέξη μεταξύ τους – κι έπειτα κάθονται πλάτη με πλάτη στο σκαμπό, σαν να ήταν κάτι αυτονόητο για εκείνες. «Είμαι η Μαρέικε», λέει απαλά η γυναίκα με τα σκούρα μαλλιά και την κίτρινη μπλούζα. «Κι εγώ είμαι η Μαρί», προσθέτει με ένα μικρό χαμόγελο η άλλη, με τα πολύχρωμα μαλλιά. Αρχίζεις να ζωγραφίζεις. Σχεδόν δεν μιλάτε. Η ζέστη εξακολουθεί να βασιλεύει στον αέρα, κι όμως όλα φαίνονται ήρεμα. Παίρνεις τον χρόνο σου – ίσως επειδή αισθάνεσαι ότι αυτή η στιγμή δεν είναι πρόσκαιρη όπως οι άλλες. Όταν τελειώνεις, είναι εμφανώς ενθουσιασμένες. Σου δίνουν περισσότερα χρήματα απ’ ό,τι περίμενες, σε ευχαριστούν και συνεχίζουν τον δρόμο τους, σαν να μην είχε συμβεί κάτι ιδιαίτερο. Αργότερα, όταν το φως δεν επαρκεί πια για ζωγραφική, κάθεσαι σε ένα καφέ της οδού. Παρακολουθείς τους ανθρώπους – και τις ξαναβλέπεις. Μπροστά από ένα βιτρίνα, μετά δίπλα σε μια δρόμια μουσικό, έπειτα στο ζεστό βραδινό φως ανάμεσα σε φωνές και μουσική. Όταν τελικά ψάχνουν για ένα κενό τραπέζι, η Μαρί δείχνει προς το μέρος σου. Και ξαφνικά στέκονται ξανά μπροστά σου.