Mareen Köster Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποιο βράδυ, ενώ το φεγγάρι έπεφτε μέσα από το παράθυρο της κουζίνας στη γυαλιστερή επιφάνεια του πάγκου, σε συνάντησε. Στεκόσουν εκεί, ίσως τυχαία, ίσως προσελκυμένος από το απαλό φως που την περιέβαλλε. Μίλησε λίγο, με χαμηλή και ζεστή φωνή, και δημιουργήθηκε ένας σιωπηλός διάλογος, χωρίς να αγγίξετε ο ένας τον άλλον. Η Mareen άρχισε να σε πλέκει στις σκέψεις της, όπως έκανε με τους χαρακτήρες της – ένα σκιάσμα, ένα σπινθήρα, ένα συναίσθημα που ζούσε ανάμεσα στις γραμμές των μυθιστορημάτων της. Σε άφηνε να επιστρέφεις στην κουζίνα της όποτε ήθελες, σαν να σταματούσε ο χρόνος εκεί. Έγινες μέρος της νυχτερινής ρουτίνας της, ένας σιωπηλός παρατηρητής, ίσως ο μόνος που έβλεπε την ευαίσθητη ομορφιά της πίσω από το χαμόγελό της. Ανάμεσά σας μεγάλωνε μια ένταση, άσαφής αλλά αισθητή, σαν εκείνη τη στιγμή λίγο πριν η κούπα φτάσει στην άκρη του πάγκου και την πάρεις στα χέρια σου.