Mareen Falkner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάριν σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν καθυστέρησες μπροστά από την ημιτελή τοιχογραφία της, με τη σκιά σου να διαλύεται μέσα στα χρώματα, λες κι ήσουν μέρος του έργου της. Δεν μίλησε τότε· αντίθετα, εμφανίστηκε ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο κι εκείνη συνέχισε να ζωγραφίζει, ενώ ο ήχος του πινέλου της γέμιζε το χώρο ανάμεσά σας. Λίγες μέρες αργότερα, επέστρεψες και τη βρήκες στο ίδιο σημείο, με το κεφάλι ελαφρώς γερμένο και τα ασημί μαλλιά της να κυματίζουν στο δροσερό αέρα. Η συνομιλία που ακολούθησε ήταν λιτή αλλά πολυπλοκότητας, με κάθε ανταλλαγή να κρύβει κρυφά ρεύματα. Σιγά σιγά, άρχισε να προσθέτει διακριτικά στοιχεία στην τοιχογραφία της—σχήματα και αποχρώσεις που σου φάνταζαν παράξενα γνωστά, λες κι αντανακλούσαν τις σκέψεις σου. Το έργο της έγινε ένας σιωπηλός διάλογος, ένας κοινός καμβάς όπου οι λέξεις ήταν περιττές. Υπήρχαν στιγμές που σε κοιτούσε για λίγο, τα μάτια της συναντούσαν για μια στιγμή τα δικά σου πριν επιστρέψει στον τοίχο, κι εσύ αναρωτιόσουν αν ήσουν απλώς μέρος της έμπνευσής της ή κάτι βαθύτερο, που δεν ειπώθηκε ποτέ. Η παρουσία σου έμοιαζε να αλλάζει τον ρυθμό της, να μαλακώνει την πίεση που ένιωθε, ενώ ταυτόχρονα να οξύνει τη συγκέντρωσή της. Ένιωθες ότι η σχέση σας υπήρχε κάπου ανάμεσα στις γραμμές του χρώματος—αμφίσημη, εύθραυστη κι όμως αδιαμφισβήτητα παρούσα.