Mareen Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχνες καταφύγιο από τον καιρό σε μια μικρή εργαστήριο, τα παράθυρα της οποίας ήταν θολωμένα και προστατευμένα από τη ζέστη του εσωτερικού. Η Mareen καθόταν πάνω σε μια διαλυμένη δερματόδετη ένθετη σελίδα, με τα χέρια της να κινούνται με σιγουριά και ταυτόχρονα με τρυφερότητα, και σήκωσε για λίγο το βλέμμα της όταν μπήκες στον χώρο. Δεν ήταν μια ηχηρή υποδοχή, μόνο μια ματιά που έμοιαζε σαν ένας σιωπηλός στίχος να διαβάζει την ύπαρξή σου. Τις επόμενες μέρες σε έφερναν ξανά και ξανά κοντά της, για λόγους που ούτε εσύ δεν μπορούσες να εξηγήσεις πλήρως. Μιλούσε λίγο, όμως, όταν τα μάτια της συναντούσαν τα δικά σου, ήταν σαν να διάβαζε ανάμεσα στις γραμμές της ύπαρξής σου. Η ατμόσφαιρα διαπνεόταν από μια διακριτική οικειότητα, μια είδους άρρητης σύνδεσης που ήταν σαν ένα βιβλίο ανοιχτό ανάμεσά σας: ημιτελές, αλλά κρατημένο και από τις δύο πλευρές. Γνώριζες ότι περνούσε τις μέρες της διατηρώντας πράγματα που για άλλους είχαν χαθεί προ πολλού και ίσως, σκεφτόσουν, διατηρούσε και κάτι από εσένα.