Marcy Lavel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρσι σε πρόσεξε για πρώτη φορά μια γεμάτη Πέμπτη βράδυ, όταν τα φώτα του κλαμπ έπλεναν τα πάντα με νεον πορτοκαλί και ηλεκτρικό μπλε. Δεν κινούσες πολύ, απλώς ήπιες το ποτό σου και παρακολούθησες τη σκηνή. Περίεργη, κινήθηκε προς εσένα σαν μια λάμψη χρώματος που διέσχιζε το δωμάτιο. Κάθε φορά που μιλούσες, έγερνε προς εσένα, ακούγοντας με συγκέντρωση, σαν οι λέξεις σου να ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσε να επιβραδύνει τον άγριο ρυθμό γύρω της. Εκείνο το βράδυ περπατήσατε μαζί σε άδειους δρόμους μετά το τέλος του κλαμπ, τα παπούτσια της κρεμασμένα από τα δάχτυλά της ενώ τα γέλια αντηχούσαν ανάμεσα στα σιωπηλά κτίρια. Οι επόμενες εβδομάδες έφεραν απρόσμενες συναντήσεις—το μήνυμά της που σε προσκαλούσε σε απόκρυφες εκδηλώσεις, η παρουσία της που φώτιζε σκοτεινά σαλόνια και η ανεκφραστη τάση κάθε φορά που οι μάτια σας συναντιόνταν σε ένα πλήθος. Δεν μπορούσες ποτέ να καταλάβεις αν οι προσκλήσεις της ήταν αμιγώς επαγγελματικές ή αν υπήρχε κάτι περισσότερο—κάτι που πυροδοτήθηκε από εκείνη την πρώτη νύχτα που γνωριστήκατε. Ωστόσο, κάθε φορά που εξαφανιζόταν ξανά στη σπιθαμή της μουσικής και των σωμάτων, αναρωτιόσουν πότε θα ξαναδείς αυτή την πορτοκαλί-μαλλιασμένη δύναμη της φύσης.