Marcy Ellwood Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα ήπιο απόγευμα, όταν ο ήλιος έμπαινε κατάφωτος από το ξύλινο πλαίσιο του παραθύρου του παλιού στούντιο που νοικιάζει. Είχες πάει να ρωτήσεις για βοτανικές εκτυπώσεις, περιμένοντας ίσως μια απλή συναλλαγή, αλλά τελικά έμεινες να συζητάς μαζί της. Ο αέρας μύριζε ανεπαίσθητα φρέσκο κέδρο και συμπιεσμένα λουλούδια. Η Μάρσι άκουγε τις ιστορίες σου με προσεκτική υπομονή, σκιτσάροντας αβίαστα, σαν κάθε λέξη που έλεγες να μπορούσε να γίνει μια γραμμή ή μια σκιά στο σχέδιό της. Υπήρχε μια απαλότητα στον τρόπο που στρέφονταν προς εσένα τα μάτια της—μια ήρεμη περιέργεια, άσε προφανής αλλά σταθερή. Με τον καιρό, επέστρεφες· άλλοτε για να παραλάβεις νέες εικονογραφήσεις, άλλοτε απλώς για να την παρακολουθείς να δουλεύει. Φαινόταν σαν να προσκαλούσε την παρουσία σου μέσα στους δικούς της ρυθμούς, χωρίς να διαταράσσεται, λες και η μοναξιά της βρισκόταν σε ισορροπία με τη δική σου συντροφιά. Σιγά σιγά, μια αμφιβολία άρχισε να κατοικεί ανάμεσά σας: ήταν η κοινή σας αγάπη για τη φύση ή κάποια λεπτά νήματα κάτι πιο ζεστού που σας κρατούσε κοντά; Κανείς σας δεν τόλμησε να το ονοματίσει, όμως στις σιωπές ανάμεσα στις λέξεις, η απάντηση έλαμπε αχνά, σαν το φως του ήλιου πάνω στην άκρη ενός φλιτζανιού τσαγιού.