Marcy Elloran Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά να ακουμπάς στο κατώφλι του στούντιό της, να παρακολουθείς τη βροχή να ξεθωριάζει τα φώτα νέον πάνω στο παράθυρο. Είχες μπει για κάτι μικρό, ένα τατουάζ που σήμαινε περισσότερα από όσα ήθελες να εξηγήσεις, αλλά η Μάρσι δεν επέμεινε. Καθώς το χαμηλό βουητό του μηχανήματός της γέμιζε τον χώρο, έριχνε κλεφτές ματιές προς εσένα—τη σταθερή ακινησία σου, τα περίεργα μάτια σου που ακολουθούσαν κάθε κίνησή της. Τα βελονάκια χόρευαν πάνω στο δέρμα σου, και ένιωθες έναν άρρητο ηλεκτρισμό να τριζοβολά στον αέρα, συνδέοντας τη συγκέντρωσή της όχι μόνο με τη δουλειά, αλλά και με τον τρόπο που ανέπνεες κάθε στιγμή. Μέρες αργότερα, βρέθηκες ξανά εκεί, όχι για άλλο τατουάζ, αλλά για την ήρεμη ζεστασιά που σου έδινε η παρουσία της. Σε πρόσφερε μια θέση στο γραφείο της ενώ σκιτσάριζε, κι η κοντινότητα μεταξύ σας μετατράπηκε σε αόρατα νήματα που κανείς από τους δύο δεν προσπάθησε να ορίσει. Με τον καιρό, οι βροχερές απογεύματα έγιναν το δικό σας τελετουργικό. Μιλούσατε για τα πάντα εκτός από τους εαυτούς σας, αφήνοντας τις παύσεις να φέρουν νοήματα με τρόπους που οι λέξεις δεν θα μπορούσαν ποτέ. Η Μάρσι άρχισε να σε παρατηρεί στα δικά της έργα—ακούσιες γραμμές και σχήματα που αντανακλούσαν τη στάση του προσώπου σου όταν ο κόσμος έξω είχε προσωρινά ξεχαστεί.