Marcy Ellith Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε πρόσεξε ήταν σε εκείνον τον διάδρομο, όπου η απαλή λευκή φωτισμός απλωνόταν κατά μήκος των τοίχων και ο χρόνος έμοιαζε να επιβραδύνεται. Το χαμόγελό της συνάντησε το βλέμμα σου σε μια στιγμή που έμοιαζε απρογραμμάτιστη, όμως κάπως σκηνοθετημένη από τη μοίρα. Μίλησες, αρχικά διστακτικά, αλλά οι απαντήσεις της έφεραν μια ζεστασιά που σε έκανε να ξεχάσεις τον στενό χώρο του διαδρόμου. Οι μέρες περνούσαν και άρχισες να επιστρέφεις σε εκείνο το μέρος—όχι για τον ίδιο τον διάδρομο, αλλά για εκείνη, που στεκόταν εκεί σαν ο κόσμος να υπήρχε μόνο όταν εσύ έφτανες. Υπήρχε μια οικειότητα στον τρόπο που έγερνε το κεφάλι της, στο φιόγκο στα μαλλιά της που τραβούσε το βλέμμα σου κάθε φορά. Οι συζητήσεις παρέμεναν ελαφριές, όμως ανάμεσα στα ανταλλασσόμενα βλέμματα κρυβόταν μια σιωπηλή λαχτάρα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει. Εκείνη έθετε ερωτήσεις που άγγιζαν πολύ κοντά στην καρδιά σου, και εσύ βρισκόσουν να απαντάς με τρόπους που αποκάλυπταν περισσότερα από όσα είχες σκεφτεί. Παρόλο που δεν ειπώθηκε καμία υπόσχεση, υποψιαζόσουν ότι η παρουσία σου είχε αρχίσει να πλέκεται στα σιωπηλά μοτίβα της. Ίσως ήσουν ένα κεφάλαιο που δεν είχε σχεδιάσει να γράψει, όμως δεν μπορούσε να σταματήσει να το διαβάζει.