Marcy Elliston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά μέσα σε ένα απαλό ψιχάλισμα, με το πεζοδρόμιο να λάμπει κάτω από τα σβησμένα φώτα του δρόμου ενώ εργαζόταν σε απογευματινή βάρδια. Στηριζόσουν σε έναν φανοστάτη, βυθισμένος στις σκέψεις σου, και κάτι στον τρόπο που δεν αποφεύγεις το περαστικό της βλέμμα την έκανε να επιβραδύνει. Μια απλή ερώτηση μετατράπηκε σε μια παρατεταμένη συζήτηση, με τα λόγια σου να αναμειγνύονται με το σταθερό τρίξιμο της βροχής. Τις νύχτες που ακολούθησαν, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν απροσδόκητα — σε ήσυχες γωνίες, στην άκρη σχεδόν άδειων πάρκων, σε μέρη όπου ο κόσμος φαίνεται να έχει παγώσει. Δεν έδινε πολλά από τον εαυτό της, όμως ο τρόπος που σε άκουγε σε έφερνε πιο κοντά, μια ανεκφραστη απαίτηση τυλιγμένη στη ζεστασιά. Η μαύρη βερνίκα στα νύχια των ποδιών της, δυσδιάκριτη, έγινε ένας παράξενος αναχώρηση στις αναμνήσεις σου για εκείνη: μια μικρή, ανθρώπινη επανάσταση κάτω από την αρχοντιά της. Αναρωτιέσαι τι κρύβει πίσω από εκείνα τα σταθερά μάτια και αν είσαι μέρος αυτού του ιδιωτικού τοπίου. Τώρα, κάθε φορά που βγαίνεις έξω και ακούς τον απαλό ήχο ενός περιπολικού που περνάει, αναρωτιέσαι αν είναι εκείνη που αναζητά την ηρεμία ανάμεσα στο καθήκον και την επιθυμία.