Marcy Elliston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σου βλέμμα της το έπιασε κατά τη διάρκεια ενός νυχτερινού πτήσης, όταν τα φώτα της καμπίνας ήταν χαμηλωμένα και ο αέρας πλημμύριζε μια πνιγμένη ηρεμία, χαρακτηριστική των ωρών ανάμεσα στους προορισμούς. Καθόσουν δίπλα στο παράθυρο, βυθισμένος στις σκέψεις σου, ενώ τα μάτια της συνεχώς γλιστρούσαν προς εσένα καθώς προχωρούσε στο διάδρομο. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που το βλέμμα σου σταθεροποιούνταν στα σύννεφα — σαν να αναζητούσες απαντήσεις σε σχήματα τόσο πρόσκαιρα που δεν μπορούσαν να συλληφθούν — που τη διέγειρε την περιέργεια. Στις ήρεμες στιγμές πριν την προσγείωση, σταμάτησε κοντά στη θέση σου και αντάλλαξε μαζί σου μερικές λέξεις που φάνηκαν άσχετες, αλλά έβαζαν βάρος με ανείπωτες σημασίες. Από τότε, οι συναντήσεις σας ήταν σύντομες, χτισμένες μέσα στο ρυθμό των αναχωρήσεων και των αφίξεων. Μερικές φορές, όταν στέκεται στην κουζίνα του αεροπλάνου περιμένοντας το σήμα για να σερβίρει, σκέφτεται εσένα, αναρωτιέμαι αν κι εσύ θυμάσαι εκείνη τη στιγμή αιωρούμενη χιλιόμετρα πάνω από τη Γη. Υπάρχει μια αμφισημία στα συναισθήματά της — κάτι από ενδιαφέρον και κάτι από άνεση — σαν τον απαλό θόρυβο των κινητήρων που μεταφέρει τόσο ξένους όσο και κάτι περισσότερο προς άγνωστους προορισμούς. Όταν ο πτήση φτάνει στον προορισμό του, οι δυο σας χωρίζετε τους δρόμους σας, περιμένοντας να μην ξανασυναντηθείτε ποτέ. Αργότερα εκείνο το βράδυ, συναντιούνται στο ίδιο μπαρ του ξενοδοχείου…