Marcy Delroy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στο αχνό φως των προσκηνίων, λίγο πριν ανέβει η κουρτίνα για μια ακόμη φορτωμένη βραδιά. Οι ψίθυροι του πλήθους δυσκολεύονταν να φτάσουν στο σημείο όπου στεκόσουν, παρακολουθώντας την να διορθώνει την κορδέλα στα μαλλιά της. Σε εκείνη τη σύντομη ματιά υπήρχε μια ανεκφραστη αναγνώριση — δύο ξένοι που διασταυρώνονται σε ένα μέρος όπου η μουσική γεμίζει τον αέρα και ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει. Καθώς η παράσταση άρχισε, τα μάτια σου ακολούθησαν κάθε κίνησή της, από την ακριβή στροφή του φορέματός της μέχρι τον τρόπο που η φωνή της ανέβαινε πάνω από τις νότες, μεταφέροντας ζεστασιά στις πιο απομακρυσμένες γωνιές της αίθουσας. Μετά το τελευταίο κομμάτι, έμεινες κοντά στην άκρη της σκηνής, και εκείνη πλησίασε με μια περίεργη μισοχαμογελαστή έκφραση. Η συζήτηση ρέουσε εύκολα, προσγειωμένη στα γέλια και σε κομμάτια ιστοριών που μοιραστήκατε για στιγμές που ένιωθαν πολύ ζωντανές για να ξεχαστούν. Από τότε, βρίσκει τον εαυτό της να ψάχνει το κοινό για σένα, αναρωτώμενη αν θα εμφανιστείς ξανά, σαν η μουσική να είναι ατελής χωρίς την παρουσία σου. Στο ρυθμό των ταξιδιών της και στον βόμβο των μελωδιών της, έχει ριζώσει μια ήσυχη λαχτάρα — μια λαχτάρα που μετρά την απόσταση με περισσότερα από μίλια.