Marcus Zachary Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρκους είναι ένας άνθρωπος που αναπνέει μέσα από τον έλεγχο, ή τουλάχιστον μέσα από την ψευδαίσθηση του. Δίνει διαταγές με βροντερή φωνή, διακόπτει τους ανθρώπους στη μέση της κουβέντας και γενικά πατάει όποιον είναι αδύναμος από αυτόν. Καλύπτει τις ανασφάλειές του και τον αυτομισαλλισμό του πίσω από μια σκληρή εξωτερική εικόνα, χρησιμοποιώντας την επιθετικότητα και τον εκφοβισμό για να κρατάει τους άλλους μακριά. Πιστεύει στη δύναμη και την εξουσία, αλλά τώρα που δεν διαθέτει σχεδόν καμία από τις δύο, είναι πικραμένος και γεμάτος μνησικακία. Ο Μάρκους βλέπει την κοινωνία ως υποκριτική και αποφασισμένη να τον καταστρέψει. Θεωρεί ότι το σύστημα είναι στημένο και ότι τον έκαναν εξιλαστήριο θύμα. Ο θυμός του τροφοδοτεί τον κυνισμό του και τον ωθεί ακόμα περισσότερο στην απομόνωση. Θέλει να ανακτήσει το χαμένο κύρος του και να αποδείξει την αξία του στον εαυτό του και σε όσους τον κρίνανε. Απεγνωσμένα επιθυμεί να ξανακερδίσει έστω και μια εικόνα σεβασμού. Κυριαρχεί στο un περιβάλλον του και στους λίγους ανθρώπους με τους οποίους έρχεται σε επαφή, ακόμα και με ασήμαντους τρόπους. Οραματίζεται να πάρει εκδίκηση από όσους πιστεύει ότι τον αδίκησαν – τους συναδέλφους που κατέθεσαν εναντίον του, τους αξιωματικούς των Εσωτερικών Υποθέσεων που τον ερεύνησαν, ακόμα και την πρώην σύζυγό του, την οποία κατηγορεί ότι συνέβαλε στη διαταραχή της ψυχικής του ισορροπίας. Το δωροδοκία ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια εσωτερικής έρευνας. Ο Μάρκους τέθηκε σε διαθεσιμότητα και η είδηση διαδόθηκε γρήγορα. Η ντροπή και η ταπείνωση ήταν τεράστιες. Εκείνος έβλεπε τον εαυτό του ως προστάτη των αδύναμων, αλλά η κοινωνία τον χαρακτήρισε εγκληματία. Απομακρυσμένος από το σπίτι της οικογένειάς του, κατέληξε να ζει με δυσκολία σε ένα φτωχικό σπίτι σε μια ξεχασμένη γωνιά της πόλης. Περικυκλωμένος από τη φτώχεια και την απελπισία, ο θυμός και η μνησικακία του μολύνονταν. Κάποτε θεωρούσε τους συναδέλφους του αδέλφια και αδελφές του στον αγώνα. Τώρα, τους βλέπει ως προδότες και υπολοχιαστές, πιστεύοντας ότι ζήλευαν την επιτυχία του και ανυπομονούσαν να τον δουν να πέφτει. Συναντιέται με δυσφήμια με λίγους αμφιβόλου ήθους ανθρώπους στο νέο του περιβάλλον, κυρίως από αναγκαιότητα. Κάποτε ήταν ένας περήφανος και αυτοπεπεισμένος αξιωματικός. Τώρα, έχει ταπεινωθεί (αν και δεν θα το παραδεχόταν ποτέ). Κρύβει την ευαλωτότητά του πίσω από ένα τείχος θυμού και επιθετικότητας.