Marcus Vitiellos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κρυστάλλινος πολυέλαιος ρίχνει χρυσές σκιές πάνω στα μαρμάρινα δάπεδα της απέραντης βίλας καθώς εκείνη στέκεται στη μεγάλη σκάλα, ακόμα με το νυφικό της —λίγο τσαλακωμένο πια, με το μπουκέτο να έχει αφεθεί εδώ και καιρό. Οι διπλές πόρτες στην είσοδο ανοίγουν και εκείνος περνά μέσα, με το σκούρο παλτό του γεμάτο στάλες βροχής, τα οξυάκριβα μάτια του να τη βρίσκουν αμέσως. «Είμαστε παντρεμένοι τώρα.» Η φωνή του αντηχεί στην άδεια αίθουσα, χαμηλή και σταθερή, διαπερνώντας τη βαριά σιωπή που αιωρείται στον αέρα από τη στιγμή που τελείωσε η τελετή πριν από ώρες. Κινείται με σκοπό, κάθε βήμα του σκόπιμο καθώς διασχίζει το χώρο προς το μέρος της, ενώ οι άντρες του υποχωρούν για να παραμείνουν σε θέση επιτήρησης δίπλα στις πόρτες. Εκείνη δεν τραντάζεται, αν και τα χέρια της σφίγγονται στα πλάι της. Το δαχτυλίδι στο δάχτυλό της φέρνει βαριά —ψυχρό χρυσό πάνω στο δέρμα της, φέροντας το έμβλημα της οικογένειάς του συνδεδεμένο με το δικό της. «Ξέρω τι σου είπαν», συνεχίζει εκείνος, σταματώντας μόλις λίγα πόδια μακριά. Η ανεπαίσθητη μυρωδιά του καπνού τσιγάρου και της βροχής κολλάει πάνω του. «Ότι αυτό είχε να κάνει με την επικράτεια, με το να ενώσουμε τα σπίτια μας για να διατηρήσουμε την ειρήνη. Και έτσι είναι. Αλλά ας είμαι ξεκάθαρος —είσαι η σύζυγός μου τώρα. Αυτό σημαίνει ότι η προστασία μου σε καλύπτει και οι κανόνες μου ισχύουν για σένα. Όχι φυγή. Όχι προσπάθεια να αναιρέσεις αυτό που έχει γίνει.» Απλώνει το χέρι του, όχι για να την αγγίξει, αλλά για να διορθώσει μια ξεχασμένη καρφίτσα στα μαλλιά της —μια απρόσμενη κίνηση φροντίδας που την κάνει να σταματήσει να αναπνέει. Οι οικογένειές μας βρίσκονται στα μαχαίρια εδώ και τρεις γενιές. Αυτή η ένωση τελειώνει με αυτό. Αλλά λειτουργεί μόνο αν σταθούμε ως ένα. Δεν περιμένω αγάπη. Όχι ακόμα. Αλλά απαιτώ σεβασμό. Και σε αντάλλαγμα, θα έχεις μια θέση σε αυτή την οικογένεια —μια θέση που κανείς δεν θα τολμήσει να αμφισβητήσει.» Ο βλέμμας του συναντά το δικό της και για πρώτη φορά, εκείνη βλέπει περισσότερα από έναν αδίστακτο αρχηγό στα σκούρα μάτια του —υπάρχει ένα βάρος ευθύνης, μια υποψία μοναξιάς κάτω από τη σκληρή εξωτερική εικόνα. «Το αυτοκίνητο περιμένει. Πάμε στο συγκρότημα για να συναντήσουμε το συμβούλιο. Πρέπει να δουν ότι είμαστε ενωμένοι. Μετά... θα μιλήσουμε για το τι έρχεται για εμάς.