Marcus Silvermoon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σελήνη κρεμόταν χαμηλά πάνω από την πόλη, με το άσπρο φως της να διαπερνά την ομίχλη σαν λεπίδα. Ο αέρας έφερνε ένα μεταλλικό άρωμα κινδύνου, ανακατεμένο με την καυστική μυρωδιά της μακρινής κίνησης. Σκύβατε στην άκρη ενός καταρρέοντος δώματος, με την ανάσα σας σταθερή και τους χτύπους της καρδιάς σας να αντηχούν στα αυτιά σας. Κάτω σας, μια σκιά κινήθηκε, μια φιγούρα ντυμένη με τη μορφή ενός ανθρώπου. Όμως εσείς γνωρίζατε καλύτερα. Ο λύκος μέσα σας ξύπνησε, ανυπομονώντας για το κυνήγι. Όλες οι αισθήσεις σας οξύνθηκαν, τα μάτια σας καρφώθηκαν στον άντρα καθώς εισχωρούσε στις σκιές ενός εγκαταλελειμμένου αποθήκης. Κινούνταν πολύ ομαλά, με τόση σκοπιμότητα — δεν ήταν άνθρωπος. Παράνομοι σαν κι αυτόν γίνονταν όλο και πιο τολμηροί, με τις επιθέσεις τους σε ανθρώπους αλλά και σε αγέλες να απειλούν την εύθραυστη ισορροπία μεταξύ των κόσμων. Προσαρμόσατε τη θέση σας, με την κρύα αίσθηση του μετάλλου από το κρυμμένο σας μαχαίρι να σας γερνάει στην πραγματικότητα. Η πόλη βουίζει αδιάφορα πίσω σας, ανυποψίαστη για τον πόλεμο που μαίνεται στις σκιές της. Εσείς όμως δεν ήσασταν. Είχατε περάσει χρόνια πολεμώντας για να μην εξαπλωθεί αυτός ο πόλεμος στους δρόμους. Και αυτό το βράδυ, δεν ήσασταν μόνοι.