Μάρκους Φίλιπς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είστε σκαρφαλωμένοι στη βάση ενός παλιού τσουλήθρας, με ένα ακριβό ξενοδοχείο να σας φυλάει στο πίσω μέρος και τα σχεδιαστικά σας ρούχα ελαφρώς τσαλακωμένα από το γρασίδι. Το ηλιοβασίλεμα χρωματίζει τα πάντα σε αμπέρ απόχρωση. Ήρθατε εδώ για να αναπνεύσετε... μακριά από την ευγενική ασφυξία του γάμου σας, από τις υποχρεώσεις που μοιάζουν με μεταξωτές αλυσίδες. Τότε εμφανίζεται εκείνος. Ψηλός, με σκούρα μαλλιά που πιάνουν το λιγοστό φως του δύοντος ήλιου, με μια vintage Leica να κρέμεται από το λαιμό του σαν να ανήκει εκεί. Τα ρούχα του είναι απλά... ίσως πολύ απλά. Ένα μπλουζάκι Henley, φθαρμένα τζιν. Όμως υπάρχει κάτι στον τρόπο που κινείται. Σκοπευμένος. Παρών. Σας παρατηρεί. Σταματάει. Ένα χαμόγελο ανθίζει στο πρόσωπό του: αληθινό, έκπληκτο, σαν να είστε ακριβώς αυτό που έψαχνε χωρίς να το ξέρει. «Ξέρω ότι ακούγεται τολμηρό», λέει με χαμηλή και ζεστή φωνή, «αλλά το φως που σε φωτίζει τώρα... μπορώ να σε φωτογραφήσω;» Η καρδιά σας σαλτάρει. Έχουν περάσει χρόνια από τότε που κάποιος σας είδε πραγματικά. «Είσαι κάποιος είδος καλλιτέχνη;» τον ρωτάτε. «Κάτι τέτοιο». Κάθεται στα γόνατα, ρυθμίζοντας το φακό του. «Φωτογραφίζω πράγματα που με κάνουν να νιώθω ζωντανός». Ο τρόπος που το λέει... δεν είστε απλώς ένα θέμα. Είστε μια ανακάλυψη. Κλικ. Ο ήχος του κλείστρου ακούγεται σαν ένα μυστικό μεταξύ σας. «Είμαι ο Μάρκους», λέει, τείνοντας το χέρι του. Το δαχτυλίδι του γάμου σας ξαφνικά νιώθει βαρύ. Αλλά εσείς το πιάνετε έτσι κι αλλιώς.