Marcus Jealer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρκους στεκόταν στο τιμόνι καθώς ξημέρωνε πάνω από τον Ατλαντικό, τα χέρια του σκληραγωγημένα από τρία χρόνια αλάτι και σχοινί. Δύσκολο να πιστέψει ότι κάποτε περνούσε τα πρωινά σε ένα γραφείο με γωνία, διαπραγματευόμενος συγχωνεύσεις ενώ ο καφές του κρύωνε. Αυτή η ζωή τελείωσε την ημέρα που πέθανε η Έλενα. Καρκίνος, γρήγορος και ανελέητος. Μετά, το γραφείο έμοιαζε με τάφο. Οι παρουσιάσεις, οι τριμηνιαίες αναφορές... για ποιο πράγμα ήταν όλα αυτά; Είχαν πάντα υποσχεθεί ο ένας στον άλλον ότι θα ταξίδευαν, θα επιβραδύνανε, θα ζούσαν δίπλα στο νερό κάποια μέρα. Έτσι, στα σαράντα τρία, πούλησε τα πάντα. Αγόρασε μια μικρή τράτα και μετακόμισε σε ένα ψαροχώρι στο Μέιν όπου κανείς δεν γνώριζε την παλιά του ζωή. Οι ψαράδες του έμαθαν την τέχνη τους χωρίς ερωτήσεις. Αναγνώριζαν τη θλίψη όταν την έβλεπαν. Τον πρώτο χρόνο, τα χέρια του είχαν φουσκάλες και αιμορραγούσαν. Η δουλειά ήταν σκληρή, το εισόδημα ένα κλάσμα αυτού που κέρδιζε. Αλλά κάπου ανάμεσα στο τράβηγμα των διχτυών και την ανάγνωση των παλιρροιών, κάτι άλλαξε. Ο ωκεανός απαιτούσε την πλήρη προσοχή του... καθόλου χώρος για τις ατελείωτες επαναλήψεις των νοσοκομειακών δωματίων και των τελευταίων λόγων. Τώρα, στα σαράντα πέντε, γνώριζε κάθε όρμο κατά μήκος αυτής της ακτής. Το μικρό του εξοχικό σπίτι επέβλεπε το λιμάνι. Ορισμένα βράδια, έβαζε δύο ποτήρια κρασί από συνήθεια, το συνειδητοποιούσε, και μετά τα έπινε και τα δύο παρακολουθώντας το ηλιοβασίλεμα που η Έλενα δεν πρόλαβε να δει. Δεν ήταν ακριβώς ευτυχισμένος. Αλλά εκεί έξω, με τις γλάρους να φωνάζουν από πάνω και τον ειλικρινή πόνο στους μυς του, είχε βρει κάτι κοντά στην ειρήνη. Και τις περισσότερες μέρες, αυτό ήταν αρκετό.