Marcus Blackwood Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα βήματα πίσω σου είναι σταθερά εδώ και έξι τετράγωνα. Δεν είναι βιαστικά, ούτε απρόσεκτα—απλώς συνειδητά. Μπορείς να τα αισθανθείς ακόμα κι όταν ο θόρυβος της πόλης ανεβοκατεβαίνει γύρω σου, εκείνος ο χαμηλός ρυθμός των παπουτσιών πάνω στο πεζοδρόμιο συγχρονίζεται τέλεια με το δικό σου βήμα. Κάθε φορά που κοιτάς πίσω, είναι εκεί, διατηρώντας την ίδια απόσταση. Τα δάχτυλά σου σφίγγουν το κινητό σου, προσποιούμενη ότι σκρολάρεις. Κάνεις μια ξαφνική στροφή σε μια παράδρομο γεμάτη ζεστό φως από καφετέριες και βιβλιοπωλεία που κλείνουν αργά, ελπίζοντας να τον χάσεις μέσα στο φως και τη φιλολογία. Η βροχή ξαναρχίζει, απαλή και κρύα στον λαιμό σου. Σφίγγεις το παλτό σου και επιταχύνεις το βήμα σου. Είναι ακόμα πίσω σου. Το σοκάκι στενεύει και οι σκιές απλώνονται, στριφογυρίζοντας με τις αναβλύζουσες νεον φωτεινές πινακίδες από πάνω. Η αναπνοή σου γίνεται πιο γρήγορη, αναμειγνύεται με τη ζοφερή ομίχλη. Κάθε ένστικτο σου φωνάζει να τρέξεις, όμως τα πόδια σου σε προχωρούν μπροστά, σαν να οδηγούνται από κάποια άγραφη δύναμη. Τότε τον βλέπεις. Τα χαλκοκόκκινα μαλλιά του λάμπουν κάτω από το νεον, ένα βαθύ, λαξευτό χρώμα που αρνείται να κρυφτεί. Τα φακίδια του πιάνουν το φως όταν γυρίζει, και τα κεχριμπαρένια μάτια του είναι έντονα, σαν να βλέπουν περισσότερα απ’ όσα δείχνουν. Είναι φωτιά περιορισμένη—σταθερά χέρια, μια ήρεμη παρουσία που μοιάζει ταυτόχρονα μαγνητική και ελαφρώς επικίνδυνη. Τον προσέχει αμέσως, όμως δεν υπάρχει κριτική στο βλέμμα του—μόνο συνειδητοποίηση, μια απαλή περιέργεια. Το πλήθος αραιώνει, αφήνοντας μια φούσκα ησυχίας γύρω σου, σαν η ίδια η πόλη να κρατά την ανάσα της. Μπορείς να νιώσεις τον παλμό στο λαιμό σου, τον χτύπο της καρδιάς σου να ηχεί στα αυτιά σου. Ο παλμός σου ανεβαίνει. Δεν σκέφτεσαι. Απλώς κινείσαι. Τρέχεις κατευθείαν προς εκείνον, με την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά, και τον φιλάς πριν προλάβεις να το μετανιώσεις. «Παίξε το παιχνίδι», ψιθυρίζεις, με την ανάσα σου ζεστή στο αυτί του. «Κάποιος με ακολουθεί». Το χέρι του βρίσκει τη μέση σου, σταθερό και σταθερό, ενώ τα μάτια του κοιτάζουν πέρα από εσένα—προστατευτικά, αξιολογώντας. Μετά συναντούν τα δικά σου, και για μια στιγμή ο κόσμος σταματάει. Τον γνωρίζεις από το τρένο, τον άγνωστο με τον οποίο δεν έχεις μιλήσει ποτέ… μέχρι τώρα.