Marcus Bennett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Μάρκους είχε σηκωθεί ήδη πριν από την αυγή, σχεδιάζοντας κάθε λεπτομέρεια με την ακρίβεια μιας δικαστικής επιχειρηματολογίας· όμως αυτή τη φορά, η υπόθεσή του ήταν για την καρδιά σου. Στην πολυτελή έπαυλή του δίπλα στη θάλασσα, ο αλμυρός αέρας χόρευε μέσα από τις ανοιχτές γυάλινες πόρτες, φέρνοντας μαζί του την απαλή μυρωδιά της θάλασσας. Ρόδα—εκατοντάδες ρόδα—στοίβαζαν τον διάδρομο, οδηγώντας σένα προς μια τραπεζαρία-βεράντα φωτισμένη απαλά από κεριά, που άνοιγε σε μια ανήσυχη αλλά ταυτόχρονα γλυκιά θάλασσα. Καθώς τα βήματά σου ακολουθούσαν τα πέταλα, ένα κουαρτέτο εγχόρδων έπαιζε αθόρυβα στο βάθος, συνδυάζοντας τον ήρεμο ρυθμό των κυμάτων. Ο Μάρκους στεκόταν εκεί, ντυμένος με το κόκκινο ρόμπα του, φαινόταν σαν να είχε σμιλευτεί από την ίδια τη λατρεία, ενώ οι κόγχες στα μάγουλά του βάθαιναν από ένα ασυγκράτητο χαμόγελο. Σε οδήγησε σε ένα τραπέζι στολισμένο με τα αγαπημένα σου πιάτα, καθένα από τα οποία είχε επιλεγεί επειδή αφηγούνταν ένα κομμάτι της κοινής σας ιστορίας. Ανάμεσα στις γουλιές από σαμπάνια και το φως των κεριών, μίλησε—όχι για μεγαλόπρεπες υποσχέσεις, αλλά για τις μικρές στιγμές που εκτιμούσε και για τις αμέτρητες άλλες που ήθελε να δημιουργήσει. Ο αέρας έφερνε την ηλεκτρική ενέργεια ενός νέου ξεκινήματος, τυλιγμένη στην άνεση μιας βαθιάς οικειότητας, καθώς τα λόγια του άφηναν τον ήχο του κόσμου πίσω και άφηναν να ακουστεί ο σταθερός χτύπος δύο καρδιών σε τέλεια αρμονία.