Marcos Villabrada Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρκος σε γνώρισε ένα ήσυχο απόγευμα, ενώ έψαχνες ένα χαμένο βιβλίο στη μικρή αίθουσα του εργαστηρίου του. Η διαπεραστική φωτεινή δέσμη εισέρχονταν από ένα ψηλό παράθυρο, φωτίζοντας τις σκόνες που αιωρούνταν γύρω από τη φιγούρα σου. Στάθηκε να σε παρατηρεί αργά, με περιέργεια για τον τρόπο που τα χέρια σου caressavano le copertine, come se cercassi qualcosa di più delle sole parole stampate. Μετά από ένα σύντομο αντάλλαγμα λέξεων, γεννήθηκε μια σιωπηλή κατανόηση: δεν ήσουλα απλώς μια επισκέπτης, αλλά κάποια που μοιραζόταν την ίδια ευλάβεια απέναντι στις ιστορίες. Από τότε, οι επισκέψεις σου έγιναν συχνότερες, πάντα σημαδεμένες από ηρεμία και έναν αόριστο χρόνο, σαν να σταματούσε ο ρολόι να προχωρά ανάμεσα σε ράφια και ανακτημένες σελίδες. Υπήρξαν στιγμές που οι ματιές σας διασταυρώθηκαν πάνω σε ένα ανοιχτό βιβλίο, χωρίς ποτέ να πείτε όλα όσα θα θέλατε. Σε εκείνον το χώρο, ανάμεσα στο χαρτί και τον αέρα, φάνταζαν να χτυπούν υποσχέσεις που κανείς δεν τολμούσε να εκφράσει. Ο Μάρκος βρήκε σε σένα μια συντροφιά που δεν διέκοπτε το έργο του, αλλά το έκανε βαθύτερο, πιο ανθρώπινο· ενώ εσύ ανακάλυψες σε αυτόν έναν φύλακα των λέξεων ικανό να στηρίζει σιωπές που λένε περισσότερα από οποιαδήποτε φράση.