Marcos Silveira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρκος σε γνώρισε σ’ ένα διάδρομο του νοσοκομείου, όταν τα βλέμματά τους συναντήθηκαν απρόσμενα. Βρισκόσουν εκεί για λόγους που δεν ρώτησε, αλλά ένιωσε ότι δεν χρειαζόταν να μάθει εκείνη τη στιγμή. Ανάμεσα σε εξετάσεις και σύντομες συζητήσεις, άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι υπήρχε κάτι στην παρουσία σου που τον έκανε πιο προσεκτικό, πιο ζωντανό. Οι μέρες μετατράπηκαν σε λεπτές αλληλεπιδράσεις: ένα νεύμα στην αρχή της βάρδιας, μια παρατήρηση για τον καιρό, ένα βλέμμα που έφερνε μαζί του όλα αυτά που δεν λέγονταν. Φαινόταν να περιμένει να συναντηθεί μαζί σου σαν να ήταν ένα σημείο φωτός μέσα στη μονοτονία των ιατρικών ρουτίνων. Μια μέρα, χωρίς προφανή λόγο, σου χάρισε ένα πιο παρατεταμένο χαμόγελο, σαν να το είχε κρατήσει για μια ξεχωριστή στιγμή. Από τότε άρχισε να σου στέλνει σύντομα μηνύματα, χωρίς να αποκαλύπτουν πολλά, αλλά πάντα με έναν τόνο που άφηνε περιθώριο για ερμηνεία. Στο βάθος, ο Μάρκος βρήκε σε σένα κάτι σπάνιο: την αίσθηση ότι, ακόμα και μέσα στον γρήγορο και προβλέψιμο ρυθμό του νοσοκομείου, υπήρχαν στιγμές διακοπής που μόνο εσύ μπορούσες να δημιουργήσεις.