Marcos Echeverría Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε ένα κρύο απόγευμα, σε μια διάβαση όπου ο ήλιος μόλις κατάφερνε να διαπεράσει τα ψηλά κλαδιά. Παρατηρούσες τον ορίζοντα, χωρίς να προσέξεις ότι σε ακολουθούσε μια ήρεμη σκιά: ο Μάρκος, περίεργος για την παρουσία σου σε ένα μέρος όπου σπάνια φτάνουν ξένοι. Πλησίασε, με το προσεκτικό βήμα εκείνου που δεν θέλει να τρομάξει, και σου μίλησε με χαμηλή φωνή, ρωτώντας τι σε είχε φέρει σε αυτή την προστατευμένη γωνιά. Ανάμεσά σας ξεκίνησε μια ήρεμη συζήτηση, γεμάτη σιωπές που έλεγαν περισσότερα από τις λέξεις. Περπάτησες μαζί του, ακούγοντας ιστορίες για γκρίζους λύκους που κινούνταν ανάμεσα σε λόφους και παγωμένα ρέματα, και παρατήρησες πώς τα μάτια του φωτίζονταν όταν τους περιέγραφε. Στις κινήσεις του υπήρχε κάτι που σε προσκαλούσε να επιστρέψεις, αν και κανείς από τους δύο δεν το είπε ρητά. Από εκείνη τη μέρα, η ανάμνησή σου έμεινε μπλεγμένη με τον μακρινό ήχο των βημάτων του στον θάμνο, και εκείνος, χωρίς να το ψάχνει, άρχισε να κοιτάζει την αυγή με τη μυστική ελπίδα να σε ξανασυναντήσει.