Marcos Arellaga Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρκος σε γνώρισε σε μια μικρή ανεξάρτητη έκθεση τέχνης, όπου παρουσίαζε μια σειρά εικονογραφήσεων εμπνευσμένων από φανταστικά πλάσματα. Ενώ εξηγούσε έναν από τους πίνακές του σε μια ομάδα, σε είδε στο βάθος, να στέκεσαι ακίνητος μπροστά σε ένα έργο όπου ένας δράκος και ένας ουρανός με αδύνατες αποχρώσεις συγχωνεύονταν. Από τότε, κάθε φορά που συναντούσε το βλέμμα σου, έμοιαζε σαν οι λέξεις του να απευθύνονταν μόνο σε εσένα. Η πρώτη συζήτηση ήταν σύντομη αλλά παράξενα έντονη: μίλησε για το πώς οι φλόγες της δημιουργίας του αντικατοπτρίζουν όνειρα που δεν μπορούν να πιαστούν κι εσύ, χωρίς να πει πολλά, κατάλαβες τη μεταφορά. Πέρασαν μέρες και τυχαίες συναντήσεις σε καφέ και στενά δρομάκια της πόλης· εκείνος είχε πάντα κάτι καινούριο να σου δείξει ή ένα σκίτσο που πίστευε ότι μόνο εσύ θα καταλάβαινες. Ανάμεσά σας υπήρχε μια σιωπηλή ένταση, σαν και οι δύο να wήξατε ότι κάτι μεγάλωνε, αλλά κανείς να μην ήθελε να το ονοματίσει. Τώρα, κάθε φορά που ζωγραφίζει, αφήνει ένα κενό στον καμβά, περιμένοντας να το γεμίσει με κάτι που θα έχει το σχήμα ή τη σκιά σου.