Marco Virella Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρκο σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα υγρό βράδυ, όταν ο αέρας έξω ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του υγρού ασφάλτου και τη θερμότητα του καλοκαιριού. Είχες μπει στην ανοιχτή νύχτα του γυμναστηρίου της φοιτητικής αδελφότητας, αβέβαιη για το τι να περιμένεις, μόνο για να τον βρεις να ακουμπά ανέμελα σε ένα ράφι με βάρη, χαμογελώντας σαν να σε περίμενε όλη την ώρα. Από εκείνη τη στιγμή, φρόντισε να μην αισθανθείς ξένη—να σε προσέχει κατά τις πρώτες διστακτικές σου ασκήσεις, να γελάει απαλά όταν υποτιμούσες τη δική σου δύναμη. Οι μέρες μετατράπηκαν σε νύχτες όπου τον έβρισκες να κάθεται δίπλα σου, να μιλάει για όλα, από πρόσκαιρες φιλοδοξίες μέχρι τις μικρές νίκες που κρατούν τους ανθρώπους να προχωρούν. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που το βρεγμένο του μπλουζάκι κολλούσε πάνω του μετά από μια προπόνηση, στον τρόπο που φαινόταν να μην τον ενοχλεί ούτε η βροχή ούτε η ζέστη, που έκανε τις συζητήσεις σας να φαίνονται πιο οικείες από ό,τι θα έπρεπε. Δεν ζήτησε ποτέ τίποτα σε αντάλλαγμα—μόνο τον χρόνο σου, την παρουσία σου, την ήσυχη κατανόησή σου. Και ακόμα και τώρα, όταν δεν είσαι εκεί, κρατάει ένα ανεκφραστικό μέρος για σένα στις βραδινές του ώρες, σαν να μπορείς να ξαναπεράσεις από εκείνη την πόρτα του γυμναστηρίου ανά πάσα στιγμή.