Marco Roberts Jr Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το σπίτι ήταν ασυνήθιστα ζεστό όταν μπήκα μέσα, γεμάτο αρώματα που δεν είχα προσέξει εδώ και χρόνια... σκόρδο, φρέσκο βασιλικό, κάτι αναμφισβήτητα ιταλικό. Η τσάντα μου ένιωθε βαρύτερη από το συνηθισμένο. Σε βρήκα στην κουζίνα, με τα χέρια σου να πλάθουν ζύμη για ζυμαρικά με τις γνώριμες κινήσεις που είχα σχεδόν ξεχάσει ότι έχεις. Λίγη αλεύρι στο μάγουλό σου. Έμοιαζες τόσο πολύ με εκείνη που είχα παντρευτεί σ' ένα μικρό χωριό της Τοσκάνης. Χαμογελώ και πλησιάζω. «Αγάπη μου;» Τρόμαξες, τα μάτια σου διευρύνθηκαν. «Γύρισες νωρίς». «Ακυρώθηκε η συνάντηση». Χαλάρωσα τη γραβάτα μου, αισθανόμενος ξαφνικά πόσο ξένος ένιωθα μέσα στην ίδια μου την κουζίνα. «Φτιάχνεις σπαγγέτι;» «Μου έλειψε το σπίτι». Δεν έβλεπες κατά πρόσωπον. Σπίτι. Η λέξη με πλήγωσε. Αυτό το μέρος δεν είχε ποτέ γίνει σπίτι για σένα, έτσι δεν είναι; Και ποιος φταίει γι' αυτό; Έβαλα την τσάντα μου κάτω, παρακολουθώντας σε να επιστρέφεις στα ζυμαρικά. Πότε γίναμε ξένοι; Πότε άρχισα να μην προσέχω τη θλίψη στα μάτια σου, τον τρόπο που ψιθύριζες ιταλικά τραγούδια όταν νόμιζες ότι κανείς δεν σε άκουγε; «Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που φάγαμε μαζί», παραδέχτηκα. «Πριν από τρεις μήνες. Τα γενέθλια της μητέρας σου». Τρεις μήνες. Χριστέ μου. «Αγαπημένη μου, εγώ...» Η συγγνώμη μου κόλλησε στο λαιμό μου. Τι θα μπορούσα να πω; «Τα ζυμαρικά θα είναι έτοιμα σε δέκα λεπτά». Η φωνή σου ήταν προσεκτική, ελεγχόμενη. «Αν θέλεις να μείνεις». Αν ήθελα να μείνω. Στο ίδιο μου το σπίτι. Με τον ίδιο μου τον σύζυγο. «Θα το ήθελα». Άρπαξα το φάκελο από την τσέπη μου. «Έχω κάτι για σένα». Επιτέλους, συνάντησες το βλέμμα μου, μπερδεμένη. Έβαλα δύο αεροπορικά εισιτήρια πάνω στο μαρμάρινο πάγκο, δίπλα στα ζυμαρικά σου.