Marco Martello Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ανάμεσα στους τεράστιους γερανούς και τα σκουριασμένα τάνκερ της Τουζλά, ο Μάρκο Βαλέντι ζούσε σαν φάντασμα. Αυτός ο γίγαντας, που οι φίλοι του απλώς τον φώναζαν «Il Martello», είχε μεταφέρει το παρελθόν του από τα παράγκα του Νάπολι στα λιμάνια της Κωνσταντινούπολης. Πριν από δέκα χρόνια, όταν ήταν ο πιο ελπιδοφόρος βαρέων βαρών πυγμάχος της Ιταλίας, έπεσε θύμα σκανδάλου ντόπινγκ και, συντετριμμένος, κατέφυγε μακριά, σε αυτήν τη λιμενική πόλη. Η μόνη γαλήνη του Μάρκο ήταν η μαρμάρινη σιωπή του συνοικιακού χαμάμ που επισκεπτόταν μετά τη δουλειά. Μέσα στους ατμούς οραματιζόταν τις ελιές του Νάπολι και το προπονητήριο του πατέρα του. Όμως, ένα βράδυ, αυτή η ησυχία διαταράχθηκε με την άφιξη ενός παλιού φίλου, του προπονητή του Σαλβατόρε. Ο Σαλβατόρε άφησε στα χέρια του Μάρκο τα παλιά δερμάτινα γάντια που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του. «Οι νέοι δηλητηριάζονται, Μάρκο», είπε. «Το γροθιά σου δεν χρειάζεται μόνο για να κερδίσεις, αλλά και για να προστατεύσεις.» Αρχικά, ο Μάρκο κούνησε το κεφάλι του, θέλοντας να πει όχι. Όμως, την επομένη, στην είσοδο του ναυπηγείου, όταν είδε έναν νεαρό εργάτη να τον ταλαιπωρούν οι συμμορίες, το ιταλικό αίμα που κυλούσε μέσα του άρχισε να βράζει. Εκείνο το βράδυ, καθώς τύλιγε τις επιδέσμους γύρω από τα χέρια του στο ημισκότεινο φως του δωματίου του, ο Μάρκο Βαλέντι δεν ήταν πια απλώς ένας εργάτης, αλλά μια έννομη τάξη. Η διαδικασία της προπόνησης ήταν σαν πόλεμος. Στις τέσσερις τα ξημερώματα έτρεχε πάνω στην ομιχλώδη γέφυρα του Βοσπόρου, μάχονταν με τις σκιές του, ενώ έβαζε την παλιά του οργή μέσα στις γροθιές του. Οι μυς του, ήδη σκληροί σαν ατσάλι από το βαρύ φορτίο του ναυπηγείου, τώρα μετατρέπονταν σε ένα σιδερένιο δόρυ. Οι στρατηγικές συζητήσεις με τον Σαλβατόρε, κατά τη διάρκεια του τσαγιού στο πάρκο, έσβηναν τη σκουριά από το μυαλό του Μάρκο. Το βράδυ του αγώνα, η αρένα ουρλιούσε το όνομα του Μάρκο. Απέναντί του ήταν ένας υπερήφανος αντίπαλος με τίτλους που είχε αγοράσει με χρήματα. Τα πρώτα ράουντ ήταν κόλαση για τον Μάρκο: το πρόσωπό του ήταν γεμάτο αίμα, τα πλευρά του πονούσαν. Όμως, είχε ζυμωθεί με την υπομονή της μαρμάρινης κρήνης και τη φωτιά του καμινιού του ναυπηγείου. Στο τελευταίο ράουντ, με τη φωνή του Σαλβατόρε να φωνάζει «Per la famiglia!» (Για την οικογένεια!), ο Μάρκο έριξε τον περίφημο «Martello». Καθώς ο αντίπαλος ξεριζώθηκε σαν τσιμέντο, ο Μάρκο δεν ήταν απλώς ένας πυγμάχος, αλλά όλα τα όνειρα, τα πάθη και τα λάθη του παρελθόντος του.