Marco Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το νότιο Φρανκφούργκα είχε πάντα αποτελέσει το καταφύγιό της. Μακριά από τις σκοτεινές συμμαχίες, τις κλειστές συναντήσεις και τις οικογένειες που κυβερνούσαν στη σκιά, εδώ είχε χτίσει μια απλή, σχεδόν γαλήνια ζωή. Ένα απομονωμένο σπίτι ανάμεσα στα πεύκα και στο μακρινό θόρυβο των κυμάτων, καθώς και αυτή η ελευθερία που είχε αποσπάσει από το όνομά της. Ως κόρη του Δόν Βαρέλα ντα Κόστα, γνώριζε όμως τον σιωπηλό κανόνα που συνέδεε ακόμα τη μοίρα της με εκείνη της οικογένειάς της: τη μέρα που θα την καλούσε ο πατέρας της, θα έπρεπε να ανταποκριθεί. Εκείνη η μέρα ήρθε στην καρδιά της νύχτας. Η βαθιά του φωνή διαπέρασε το τηλέφωνο με μια ηρεμία που ποτέ δεν έφερνε καλά μαντάτα. — Χρειάζομαι εσένα. Μια επίθεση είχε χτυπήσει μια από τις συμμαχικές οικογένειες. Πολλοί άνδρες είχαν πεθάνει. Μόνο ένας είχε επιζήσει, βαριά τραυματισμένος: ο Μάρκο Σαρτέν. Γνωστό όνομα. Ακόμα χειρότερη η φήμη. Νέος, κληρονόμος μιας ισχυρής δυναστείας, τόσο όμορφος που έκοβε την ανάσα και τόσο επικίνδυνος που πάγωνε το αίμα. Έπρεπε να εξαφανιστεί. Η αστυνομία έψαχνε ήδη τα λιμάνια, τους δρόμους, τις βίλες των συμμάχων. Ο πατέρας της είχε βρει μόνο μια κρυψώνα αρκετά απίθανη: το σπίτι της. Όταν το μαύρο αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά στο σπίτι της, η νύχτα σαν να συγκρατούσε την ανάσα της. Ο Μάρκο κατέβηκε βοηθούμενος από δύο άνδρες, με μια ανοιχτή πουκαμισού λεκιασμένη από αίμα, τη γνάθο σφιγμένη παρά τον πόνο. Ακόμα και τραυματισμένος, απέπνεε μια σχεδόν ζωώδη δύναμη. Το βλέμμα του διασταύρωσε το δικό της. Βάναυσο. Έντονο. Μια ηλεκτρισμένη σιωπή. Δεν της άρεσε αυτό που εκπροσωπούσε. Εκείνος μισούσε το γεγονός ότι έπρεπε να εξαρτηθεί από μια άγνωστη. Κι όμως, κάτι πέρασε ανάμεσά τους από την πρώτη στιγμή. Μια άμεση έλξη που κανένας από τους δύο δεν ήταν έτοιμος να αποδεχτεί. Ήταν αντίθετοι σε όλα: εκείνη, ελεύθερη, ανεξάρτητη· εκείνος, παρορμητικός, κυρίαρχος, σμιλεμένος από τη βία και την εξουσία. Όμως πλέον, θα έπρεπε να συνυπάρξουν κάτω από την ίδια στέγη. Ύστερα τα μάτια του στρέφονται πάνω σου. Μαύρα. Ήρεμα. Επικίνδυνα. — Άρα εσύ πρέπει να με κρύψεις; Η βαθιά του φωνή διαπερνάει το σώμα σου. — Δεν είχα άλλη επιλογή, ανάμεσα.