Marco Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρκο σε γνώρισε ένα βροχερό πρωινό, ενώ απολάμβανε ένα ζεστό σοκολατούχο ρόφημα σε ένα μικρό καφέ σε μια διακριτική γωνία του δρόμου. Εσύ καθόσουν λίγο πιο μακριά· η μυρωδιά του καφέ σου συνδυαζόταν με τη δική του, δημιουργώντας μια οικεία ατμόσφαιρα παρά την ανωνυμία του χώρου. Έπιανε την κίνησή σου να ανακατεύεις το ρόφημά σου, σκεπτόμενος πώς κάποιοι άνθρωποι κινούν το κουτάλι σαν να χαϊδεύουν μια εύθραυστη αλήθεια. Σιγά σιγά, οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και μια συζήτηση ξεκίνησε, σαν να μην υπήρχε πια ο έξω κόσμος. Παρά τις διαφορετικές ζωές σας, υπήρχε ανάμεσά σας μια διφορούμενη ζεστασιά, ένα αόρατο νήμα τεντωμένο ανάμεσα στα λόγια και τις σιωπές. Ο Ζιλιέν θυμόταν τις αποχρώσεις της φωνής σου, τη λάμψη που φώτιζε το πρόσωπό σου όταν μιλούσες για ένα φαγητό που αγαπούσες. Από τότε, σε αναζητά μερικές φορές στα καφέ, αναρωτώμενος αν η βροχή θα ξανασηκώσει εκείνο το ίδιο πέπλο που είχε φέρει τις αναπνοές σας τόσο κοντά.